Yrða

kvíða

sagnorð
kvíddi, but in usage a strong kveið, kviðu, kviðit; but in weak kvíði:—to feel apprehension for, with ; kvíað e-u, hann kvíddi ok engu vilgi mjök, i. 393; hann kviddi dauða, 623. 1; kaupmaðrinn ok búandinn kvíðir sér ok sínu fé, viii. 234; ekki kvíði ek mér, 36; menn kvíddu fjár-forráðum mínum, i. 479; ok kvíða ekki hótum hans, 21; harms þess er hann kvíddi, 186:—with , kvíða við e-u, id.; kvíddu allir við kvámu hans, 78; snemmt er þér at k. við hánum, 26; k. við harmi, 186; hann kvíddi viðr frostinu, 122; hann kvíddi mjök við ánauð, 118; ok kvíddu menn mjök við þeim, 76; svo kvíði eg sízt við dauða, 37. 14:—k. fyrir e-u. id. ()
Skammstafanir og tilvitnanir
  • pret.þátíð (e. preterite)
  • mod.modern.
  • pres.nútíð (e. present)
  • dat.þágufall (e. dative)
  • MS.manuscript, manuscripts.
  • prep.forsetning (e. preposition)
  • Bs.Biskupa sögur. (D. III.)
  • Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
  • Bret.Breta sögur. (G. I.)
  • Fær.Færeyinga saga. (E. II.)
  • SkáldaSkálda. (H. I.)
  • Gísl.Gísla saga. (D. II.)
  • Lv.Ljósvetninga saga. (D. II.)
  • Stj.Stjórn. (F. I.)
  • Hom.Homiliu-bók. (F. II.)
  • Fs.Forn-sögur. (D. II.)
  • Pass.Passiu-Sálmar.