landvært

lýsingarorð land-vært

n. adj.; eiga landvært, to have residence in the country open to one, opp. to the being outlawed or under ban, Bs. i. 675, Grág. i. 209, Glúm. 382, Fms. v. 265.

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

n.: hvorugkyn (e. neuter)
adj.: lýsingarorð (e. adjective)
opp.: opposed.

Tilvitnuð rit

Bs.: Biskupa sögur. (D. III.)
Grág.: Grágás. (B. I.)
Glúm.: Víga-Glúms saga. (D. II.)
Fms.: Fornmanna sögur. (E. I.)