langa
sagnorð
að, to long for:
1. ‘it longs me,’ I long for; mik langar ekki til þess, I long not for it, i. 284; er þá () langaði ekki til fundar hans, viii. 431; þess er ván at þik muni þangat langa, 104; þótti þeim nú Kolbeinn aptr kominn ok endrborinn er þá langaði æ eptir, iii. 269; at Orkneyinga (but Orkneyingar, vii. 28, 142, ) mundi lítt langa til, at hann kæmi vestr þangat, 446: as also in usage, mig langar í e-ð, I long for a thing, of food; but langar til þess, of other things; mig langar til að fara.2. personal; ok langaði til hennar burðar allir réttlátir, 130; allir hinir vitrustu menn lönguðu til hans fundar, i. 450, 142; nú er sá dagr kominn er vér höfum allir (oss hefir alla, ) langat til, viii. 220; sem þeir höfðu til langat, 655 xx. A. 1.
Skammstafanir og tilvitnanir
- impers.ópersónulegt (e. impersonal)
- acc.þolfall (e. accusative)
- l. c.loco citato.
- freq.frequent, frequently.
- mod.modern.
- v. l.varia lectio.
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Fs.Forn-sögur. (D. II.)
- Sturl.Sturlunga saga. (D. I.)
- Orkn.Orkneyinga saga. (E. II.)
- Magn.Magnús saga jarls. (E. II.)
- Hom.Homiliu-bók. (F. II.)
- Bs.Biskupa sögur. (D. III.)