leif1
nafnorðkvenkyn
, leifar, [ laiba, Mark viii. 8]:
I. a ‘leaving,’ patrimony, inheritance, of an estate: in Norse and local names, Haders-lev, Snolde-löv, = Höðrs-leif, Snjalls-leif, but obsolete and not used in ; leifð.II. leifar, leavings, remnants, of food; hann blótaði forsinn, skyldi bera leifar allar í forsinn, 291; varga leifar, ; sjö karfir með afgangs-leifar, Mark viii. 8; en er þeir vóru mettir, þá hirði Arnljótr leifar þeirra, 153, passim.
2. effects; ílla gefa ílls ráðs leifar, 20.
Skammstafanir og tilvitnanir
- f.kvenkyn (e. feminine)
- pl.fleirtala (e. plural)
- Ulf.Ulfilas.
- sing.eintala (e. singular)
- freq.frequent, frequently.
- Dan.Danish.
- Icel.Iceland, Icelander, Icelanders, Icelandic.
- cp.compare.
- esp.especially.
- metaph.metaphorical, metaphorically.
- Landn.Landnáma. (D. I.)
- Gkv.Guðrúnar-kviða. (A. II.)
- Ó. H.Ólafs saga Helga. (E. I.)
- Nj.Njála. (D. II.)