letja
sagnorð
let; latti; letti; lattr; with leti-a, 3. 44; letsk-a-ðu, 47 (Bugge, see the foot-note): [ latjan; Old let (to hinder)]:—to hold back, dissuade, with of the person, of the thing; hvetið mik eða letið mik, 14, 2, 29, 46, 3. 41; fýstu sumir, en sumir löttu, 242; fieiri löttu, ok kölluðu þat ráð at …, 145, 108, 1. 2; sumir aflöttu fyrir konungi, ix. 370; sumir löttu fyrir-sátinnar, i. 36; aðrir góðir menn löttu fyrirsátar, 38; latti ferðar, 174; heldr löttu þeir þess, ok kváðu slíkt ekki kvenna ferð, 240; um várit vill Leifr í hernað en Ingólfr latti þess, 121; hann latti þá (dissuaded them) at vera með konungi, 5; mun ek þat eigi göra, af ek sé ek fæ eigi latt, 238.
II. to be let or hindered, slacken, desist; hví né letskaðú, Loki, ; eigi mun ek letjask láta nema þú sér eptir, 257, 346; en þá ætla ek, at þú letisk meirr fyrir sakir hræðslu en hollostu við konung, 145; þrællinn tók at letjask mjök á starfanum, 148; herr lattisk at ganga, they did not go, could not do it, 396 (in a verse); letjask Guði at þjóna, 388.
2. , lífs of lattr, reft of life, Ýt. 12.
Skammstafanir og tilvitnanir
- pres.nútíð (e. present)
- pret.þátíð (e. preterite)
- subj.viðtengingarháttur (e. subjunctive)
- part.lýsingarháttur (e. participle)
- neg.negative.
- suff.suffix.
- reflex.reflexive.
- A. S.Anglo-Saxon.
- Engl.English.
- acc.þolfall (e. accusative)
- gen.eignarfall (e. genitive)
- poët.poetically.
- Skv.Sigurðar-kviða. (A. II.)
- Ls.Loka-senna. (A. I.)
- Bkv.Brynhildar-kviða. (A. II.)
- Vþm.Vafþrúðnis-mál. (A. I.)
- Am.Atla-mál. (A. II.)
- Eg.Egils saga. (D. II.)
- Ó. H.Ólafs saga Helga. (E. I.)
- Fs.Forn-sögur. (D. II.)
- Gkv.Guðrúnar-kviða. (A. II.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Sturl.Sturlunga saga. (D. I.)
- BjörnBiörn Halldórsson.
- Ld.Laxdæla saga. (D. II.)
- Gullþ.Gull-Þóris saga. (D. II.)
- Boll.Bolla-þáttr. (D. V.)
- Grett.Grettis saga. (D. II.)
- Glúm.Víga-Glúms saga. (D. II.)
- Stj.Stjórn. (F. I.)