leyfa
sagnorð
ð, [lof; er-lauben]:
I. to permit, allow; ley fa e-m e-t, leyfi þér honum at fara sem honum gegnir bezt, 10; var leyft at gefa upp gamal-menni, ii. 225; villtú leyfa nökkurum mönnum útgöngu, 200, passim in old and usage.II. to praise, with ; leyfa is the older, lofa () the later form; leyfa occurs in old poets, 81, 91, 4 (Mm. 5), i. 182 (in a verse), xi. 215 (in a verse), 173, 65 (in a verse): in prose—þá er ek leyfi Ólaf konung ok svá háttu hans, v. 327; lítt er þessi maðr leyfðr fyrir oss, vi. 108; þó er hann mjök leyfðr af mörgum mönnum, i. 480: the phrase, eiga fótum fjör at leyfa ( fjör at launa), 6; but in poetry is the part, leyfðr = famed, glorious, passim, see
Skammstafanir og tilvitnanir
- Germ.German.
- mod.modern.
- acc.þolfall (e. accusative)
- q. v.quod vide.
- freq.frequent, frequently.
- esp.especially.
- Nj.Njála. (D. II.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Hm.Hává-mál. (A. I.)
- Gh.Guðrúnar-hefna. (A. II.)
- Ó. H.Ólafs saga Helga. (E. I.)
- EddaEdda. (C. I.)
- Bs.Biskupa sögur. (D. III.)
- O. H. L.Ólafs saga Helga Legendaria. (E. I.)
- Lex. Poët.Lexicon Poëticum by Sveinbjörn Egilsson, 1860.