mæða
sagnorð
d, [móðr2], to weary, plague:—to exhaust, 417, passim:—to chastise, 147.
II. to weary oneself, be exhausted, troubled; mæddusk þeir af kulda ok hungri, 656 C. 21: hann var mæddr síðan við eld, x. 407:—to lose breath, (in a verse), and passim in usage:—to trouble oneself, með því at vér mæðumk í athuga-samligum ræðum, 72; Martha, þú mæðist í mörgu, Luke x. 41.
Skammstafanir og tilvitnanir
- reflex.reflexive.
- mod.modern.
- Stj.Stjórn. (F. I.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Grett.Grettis saga. (D. II.)
- Sks.Konungs Skugg-sjá. (H. II.)