miða
sagnorð
að, to shew, mark a place; miða til, en er læknirinn miðaði til hvar hann skyldi af skera, when the leech shewed where to make the cut, iii. 31:—miða á e-t, Eymundr hafði glöggt miðat á um kveldit hvar konungr hvíldi í tjaldinu, ii. 129; miðaði hann svá glöggt á, at þar sem hann sagði fannsk kista, i. 829: hann miðar glöggt, hversu …, he marks closely, how …, (St.):—miða við e-t, to mark a distance or place by another object; hlað hér vörðu, ok miða svá við þar sem eldrinn brennr, 147: , hvað er að miða við það, ‘tis no proper thing to compare with, it cannot be compared:—, e-u miðar, a thing moves, advances; honum miðar ekki.
Skammstafanir og tilvitnanir
- metaph.metaphorical, metaphorically.
- impers.ópersónulegt (e. impersonal)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Fb.Flateyjar-bók (E. I.)
- Bs.Biskupa sögur. (D. III.)
- Hom.Homiliu-bók. (F. II.)
- Gísl.Gísla saga. (D. II.)