morna1
sagnorð
að, [ maurnan = μεριμναν; murnan; mourn; mornen]:—to mourn; in prose only used in the phrase, morna ok þorna, to mourn and wither away; nú vil ek heldr bera harm ok áhyggju ok morna hér ok þorna, þann veg sem auðnar, heldr en þú sért eigi í þeim stöðum sem þér þykir gott, ii. 235; hón mornaði öll ok þornaði, ok lifði þó mjök lengi við þessi úhægindi, 69:—in poets, móðir Atla, hón skyli morna, a curse, may the mourn! 30; at ér í maura mornit haugi, that ye may mourn in mounds of ants, a curse, may be tormented, i. 436 (in a verse); þik morn morni, a curse, 31.
Skammstafanir og tilvitnanir
- Ulf.Ulfilas.
- A. S.Anglo-Saxon.
- Engl.English.
- O. H. G.Old High German.
- i. e.id est.
- Fas.Fornaldar sögur. (C. II.)
- Bjarn.Bjarnar saga. (D. II.)
- Og.Oddrúnar-grátr. (A. II.)
- Sks.Konungs Skugg-sjá. (H. II.)