nöf
nafnorðkvenkyn
, nafar. later nafir, [ nafu], the clasps, naves, rings by which the projecting ends of beams at the corners of walls were welded together, and when they were torn or broken the wall gave way; þeir skutu öðrum endanum út í hyrninguna svá hart, at nafarnar (nafarnir ) hrutu af fyrir utan, ok hlupu í sundr veggirnir, 91; þeir hlupu þá á veggina svá at af gengu nafarnar af timbr-stokkunum, ii. 43 ( in Bugge’s , nafarnir); hann átti lokrekkju görva af timbr-stokkum ok brutu berserkirnir þegar upp svá at af gengu nafarnar fyrir útan, 41 new
2. a wheel-nave; hann kallar bauginn nöf hjólsins, .3. the pole of the world; tveir eru hvirflar heimsins er fornir spekingar kölluðu nöfina nörðri ok ena syðri, Pr. 476.4. hjól-nöf, a wheel-nave; baug-nöf, the ‘circle-nave’ of a shield, Bragi: the phrase, vera kominn á fremstu nöf, on the uttermost verge, brink (in extremis), at the end of one’s resources.
Skammstafanir og tilvitnanir
- f.kvenkyn (e. feminine)
- pl.fleirtala (e. plural)
- A. S.Anglo-Saxon.
- Ed.edition, editions, edited.
- Cod.Codex.
- metaph.metaphorical, metaphorically.
- Eg.Egils saga. (D. II.)
- Fas.Fornaldar sögur. (C. II.)
- Hálfs S.Hálfs saga. (C. II.)
- Eb.Eyrbyggja saga. (D. II.)
- EddaEdda. (C. I.)