neita
sagnorð
að, and also neitta, neitti, [ nyte; nægte], to deny, refuse, or with ; konungr neitaði þverliga, vi. 214; þeir höfðu boðit honum laun, en hann neitti, i. 12; hann neitaði með mikilli þrályndi, x. 306; hinn sem neitar, 204; hefi ek þar góðum grip neitt, vi. 359; er nú vel þú veizt hverju þú neitaðir, 360; neita penningum, xi. 428:—with a double , neita e-m e-u, vii. 90: with of the thing, ef nokkurr neitar kirkju-garð, 68; hverr sá er neitar mitt nafn, þeim (sic) skal ek neita, 122.
2. to deny, forsake; hann neitaði Guðs nafni, x. 324; Petrus hafði þrysvar Kristi neitt, 81; þeir er neittu Kristi, Gd. 49; neitaði þessum nýja konungi, 9; neita villu, Nikuld. 71; þeir neittuðu ( neittu) þessu, vii. 54.II. , þeim mönnum skal heilagr kirkju-garðr neittask, , i. 491; þú snerisk til Guðs ok neittaðisk Djöflinum, 151.
Skammstafanir og tilvitnanir
- Scot.Scottish.
- Dan.Danish.
- absol.absolute, absolutely.
- dat.þágufall (e. dative)
- acc.þolfall (e. accusative)
- v. l.varia lectio.
- reflex.reflexive.
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- K. Á.Kristinn-réttr Árna biskups. (B. III.)
- Barl.Barlaams saga. (F. III.)
- Hom.Homiliu-bók. (F. II.)
- Al.Alexanders saga. (G. I.)
- H. E.Historia Ecclesiastica Islandiae. (J. I.)