norðr
nafnorðhvorugkyn
, norðrs, [ norð north; nord]:—the north; í norðr, northwards; þeir er bygðu norðrit, xi. 412, 23; til norðrs, 173, ii. 283; ór norðri, 133.
II. as adverb; norðr eptir hafinu, to stand northwards, 376; norðr til Bjarnar-fjarðar, 20; til Holtavörðu-heiðar, 36; vera í landi, 170; í Þrándheimi, i. 26; norðr á Hólum, Skíða R. 200; kunna þótta ek þar, 33; görask konungr yfir þar, 71.
Skammstafanir og tilvitnanir
- n.hvorugkyn (e. neuter)
- gen.eignarfall (e. genitive)
- A. S.Anglo-Saxon.
- Engl.English.
- Germ.German.
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Landn.Landnáma. (D. I.)
- Sks.Konungs Skugg-sjá. (H. II.)
- Grág.Grágás. (B. I.)
- Eg.Egils saga. (D. II.)
- Orkn.Orkneyinga saga. (E. II.)
- Nj.Njála. (D. II.)