sæfa
sagnorð
Merkingar
(i. e. sœfa), ð, [akin to svefn, svæfa; cp. Lat. sopire], prop. to put to sleep, but distinguished from svæfa, and only used to kill, slaughter beasts; vök sú er menn sæfa hvali í, Jb. 331 B; skal gefa af inn fimta hlut af öllu fé nema maðr sœfi, K. Þ. K.; blóðit flóar svá sem lifandis maðr hefði sœfðr verit, Mar.; hann sæfði girndar-synd, Greg. 38.
- 2.
esp. of a sacrifice; ef sæfð vóru þau kvikendi er goðunum var fórnat, Eb. 10; lamb Guðs er sœft til þessa nótturðar, Greg. 29; sæfandi son sinn ysak, Stj. 130; skal hverr s. sitt lamb, 279; lamb sœft ok etið, Post. 645. 83; sá er sæfði fórnina, Stj. 430; sæfa hjarðir, Hsm.: svæfa naut, to kill a beast by driving a sharp instrument into the nape of the neck, severing the spine, as the Spanish Torreadore do (the heathen way of killing the sacrificial beast?).
- II.
reflex. to be killed, expire; sæfisk hón á spjótinu ok deyr, Fb. i. 258; jarlinn sæfðisk á spjótinu, Eg. 289; Hrafn hrærði hvárki hönd né fót er hann sæfðisk, Bs. i. 674 (of a man beheaded); nú veiðir maðr hval ok sæfisk hann á djúpi, N. G. L. i. 59; val-sæfendr, Ýt.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- i. e.
- id est.
- cp.
- compare.
- Lat.
- Latin.
- prop.
- proper, properly.
- esp.
- especially.
- reflex.
- reflexive.
Tilvitnuð rit
- Jb.
- Jóns-bók. (B. III.)
- K. Þ. K.
- Kristinn-réttr Þorláks ok Ketils = Kristinna-laga-þáttr. (B. I.)
- Mar.
- Maríu saga. (F. III.)
- Greg.
- Gregory. (F. II.)
- Eb.
- Eyrbyggja saga. (D. II.)
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- Post.
- Postula sögur. (F. III.)
- Hsm.
- Hugsvinns-mál. (A. III.)
- Fb.
- Flateyjar-bók. (E. I.)
- Eg.
- Egils saga. (D. II.)
- Bs.
- Biskupa sögur. (D. III.)
- N. G. L.
- Norges Gamle Love. (B. II.)