Yrða

svæfa

sagnorð
að, [ svefja and sefa = to sooth, sæfa = to kill], to lull to sleep; hón svæfir með fögrum söng, iv. 56, v. 162; hann sló hörpu ok svæfði ormana, 162; svíkja ok s. þá er vér skyldim vaka, ii. 142; vekja upp svæfða reiði, 127; svæfðr, 121.
Skammstafanir og tilvitnanir
  • cp.compare.
  • Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
  • Sæm.Sæmundar Edda. (A, C. I.)
  • Al.Alexanders saga. (G. I.)
  • B. K.Björgynjar Kálfskinn. (J. II.)