Yrða

sýta

sagnorð
t, [sút], to wail; veit ek at vætki of sýtig, hvar aldri skal slíta, Hallfred; þeir sýttu hann sem dauðan, i. 743; Elena sýtti alla æfi dauða hans, 77: , 211; sýta ok klökva, 193; þér munuð sýta og gráta en heimrinn mun fagna, John xvi. 20: to pine for, with , er þat () íllt at sýta er maðr fær eigi. i. 174; sýtir æ glöggr við gjöfum, a saying, 47; sýtir eigi drengr við dauða, a saying, … er-at sýtandi dauði,
Skammstafanir og tilvitnanir
  • absol.absolute, absolutely.
  • acc.þolfall (e. accusative)
  • Bs.Biskupa sögur. (D. III.)
  • Bret.Breta sögur. (G. I.)
  • SkáldaSkálda. (H. I.)
  • Hom.Homiliu-bók. (F. II.)
  • Fas.Fornaldar sögur. (C. II.)
  • Hm.Hává-mál. (A. I.)
  • Km.Kráku-mál. (A. III.)