serða
sagnorð
sarð, an obsolete defective strong verb, part. sorðinn, also stroðinn (formed as if from metathesis), Grág. ii. 147; the word remains in the vulgar streða, used of dogs and beasts: [mid. H. G. serte]:—stuprare, with the notion of Sodomitic practices; ef maðr kallar mann sorðinn, id.; viltú serða hann, Fas. ii. 337; sarð hann yðr þá eigi Agðinn, Fms. vi. 360; in Nj. 15 it is not used in a proper sense: pass., Fb. iii. 427.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- part.
- lýsingarháttur (e. participle)
- mid. H. G.
- middle High German.
- pass.
- þolmynd (e. passive)
Tilvitnuð rit
- Grág.
- Grágás. (B. I.)
- Fas.
- Fornaldar sögur. (C. II.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Nj.
- Njála. (D. II.)
- Fb.
- Flateyjar-bók. (E. I.)