Yrða

skálkr

nafnorðkarlkyn
[ skalks = δουλος, skalkinon = δουλεύειν, skalkinassus = δουλεία; scealc; schalk; the word remains in siniscalc, seneschal; mariscalc, mar-shall = a horse-groom]:— a ‘slave,’ ‘servant;’ skálka þeirra er skjöld bera, i. (in a verse); but that sense is else lost.
2. a rogue, yet with some notion of a ‘mocker,’ skelkja and skálkheið, skalk-agtig; leiðr s., ; ljúga sem skálkr, 61, and so in usage, 8. 19; skálka mark, a brand, 7. 13; skálka-pör, roguery. It is in names, as, Godi-scalk, whence Gott-skalk, which appears in in the 15th century.
Skammstafanir og tilvitnanir
  • m.karlkyn (e. masculine)
  • Ulf.Ulfilas.
  • A. S.Anglo-Saxon.
  • Germ.German.
  • prop.proper, properly.
  • cp.compare.
  • Dan.Danish.
  • mod.modern.
  • freq.frequent, frequently.
  • pr.proper, properly.
  • Icel.Iceland, Icelander, Icelanders, Icelandic.
  • Fas.Fornaldar sögur. (C. II.)
  • Clar.Clarus saga. (G. II.)
  • Rétt.Réttarbætr. (B. II.)
  • Pass.Passiu-Sálmar.