skömm
nafnorðkvenkyn
, skammar, skammir; skamm, also occurs, but rarely, i. 411; mesta skamm, ii. 494 (a poem of the 16th century); but the still prevails in speech and writing with a double m, as seen from Fms, vi. 386,—heyr þjóð-skáldit, kvattú svá, gröm skömm, ekki eru þær hendingar jafnhávar, hrömm skömm þat væri jafnhátt, en hitt er málleysa: [ sceamu; shame; scham; skam; in these and other cognate languages the m is single, skaman in skaman sik]:—a grave bodily hurt, but rare in this sense.
II. a shame, outrage; skammir eðr skapraunir, 63, i. 303; skamm (sic) né úvirðing, 411; vil ek eigi lifa við skömm, 131; er þat s. ef ek sit hjá, 123; mun þín s. lengi uppi, 116; þola skammir bótlaust, 186; reka skammar, 68; fá bana eðr aðrar skammir, i. 122; færa skammir at e-m, 210; verða at skömm, 3; þola skömm á sér (of lewdness, see serða), 192.
2. a shame, disgrace, passim in usage.
Skammstafanir og tilvitnanir
- f.kvenkyn (e. feminine)
- gen.eignarfall (e. genitive)
- pl.fleirtala (e. plural)
- n.hvorugkyn (e. neuter)
- fem.kvenkyn (e. feminine)
- A. S.Anglo-Saxon.
- Engl.English.
- Germ.German.
- Dan.Danish.
- cp.compare.
- Ulf.Ulfilas.
- mod.modern.
- COMPDSsamsett orð (e. compounds)
- Fb.Flateyjar-bók (E. I.)
- Bs.Biskupa sögur. (D. III.)
- Fs.Forn-sögur. (D. II.)
- Anal.Analecta. (D. II.)
- Nj.Njála. (D. II.)
- N. G. L.Norges Gamle Love. (B. II.)
- Eg.Egils saga. (D. II.)
- Gísl.Gísla saga. (D. II.)
- Gþl.Gulaþings-lög. (B. II.)