stela
sagnorð
Merkingar
(stel, stell, Js. 128), pret. stal, stalt, stálu; subj. stæli; imperat. stel, steldú; part. stolinn: [a common Teut. word]:—to steal, with dat. (stela e-u), Eg. 237, Boll. 350, Nj. 74, N. G. L. i. 82; stela stuld, to commit a theft, 83: the phrase, hann stelr öllu sem steini er léttara, he steals whatever is lighter than stone, of a thorough thief.
- 2.
with acc. to bereave, rob a person; várr skal engi annann stela, N. G. L. i. 81; stela mik (acc.) eign minni, to rob me of my property. Boll. 350; nú er maðr stolinn fé sínu, Gpl. 539.
- II.
reflex., stelask, to steal in or upon; stelask at e-m, to steal upon, attack a person unawares, Lv. 47; berjask um ljósa daga en stelask eigi at þeim um nætr, Fms. vii. 296; hvárigir stælisk á aðra, ix. 489, v. l.; stelask á e-n, id., Fas. i. 144, Al. 158.
- 2.
recipr., stelask frá, to steal from one another, Sturl. i. 173. 3. stolinn; með stolinni hendi, with a stolen, thievish hand, Js. 24.
- 2.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- pret.
- þátíð (e. preterite)
- subj.
- viðtengingarháttur (e. subjunctive)
- imperat.
- boðháttur (e. imperative)
- part.
- lýsingarháttur (e. participle)
- Teut.
- Teutonic.
- dat.
- þágufall (e. dative)
- acc.
- þolfall (e. accusative)
- reflex.
- reflexive.
- v. l.
- varia lectio.
- recipr.
- reciprocally.
Tilvitnuð rit
- Js.
- Járnsíða. (B. III.)
- Eg.
- Egils saga. (D. II.)
- Boll.
- Bolla-þáttr. (D. V.)
- Nj.
- Njála. (D. II.)
- N. G. L.
- Norges Gamle Love. (B. II.)
- Lv.
- Ljósvetninga saga. (D. II.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Fas.
- Fornaldar sögur. (C. II.)
- Al.
- Alexanders saga. (G. I.)
- Sturl.
- Sturlunga saga. (D. I.)