steyta
sagnorð
t, [ stautan = τύπτειν; stöde; stöta; stossen; connected with a lost strong verb stúta, staut]:—to push, with , cast violently; hverjum hlut er þar í hefir steytt verit, cast into the lake, 75; þeir steyta þeim út ór vagninum niðr á jörðina, 161; steytandi honum dauðum á jörð, 194; steytast (to be thrown) niðr í eina dýblizu, 550; vóru þar út á steyttir (flung) dauðir menn, 1349; steytir urð at urð, was flung from rock to rock, ii. 25; skipið steytti á skeri, she struck on a skerry; steyta fót sinn við steini, Matth. iv. 6.
Skammstafanir og tilvitnanir
- Ulf.Ulfilas.
- Dan.Danish.
- Swed.Swedish.
- Germ.German.
- dat.þágufall (e. dative)
- Stj.Stjórn. (F. I.)
- Karl.Karla-magnús saga. (G. I.)
- Ann.Íslenzkir Annálar. (D. IV.)
- Bs.Biskupa sögur. (D. III.)