svæði
nafnorðhvorugkyn
n. an open space; görði á storm veðrs er þeir lágu á svæðinu, Fms. ii. 16; Kingála stóð á þar sem mest var svæðit, Grett. 91 A: in the mod. ber-svæði, a bare, open field exposed to wind and rain. ☞ On the Runic stone, Rafn 189, read Svíþjúðu.