sykna
nafnorðkvenkyn
u, [ swikniþa, swiknei = ἁγνότης, ἁγνεία, ἁπλότης; swikneins = καθαρισμός]:—blamelessness, the state of being sykn; ef skógar-maðr hefir vegit annan skógar-mann til syknu sér, ii. 160; víg Þorvalds skyldi vera til syknu Helga, 265; lýsa syknu e-s, … ok fékksk þar hvártveggja syknan, … mæla móti syknu e-s, 292; færa fram syknu e-s (to bring it out in parliament), vi. 119, 53; meðan þeir hafa eigi farit syknu sinni, i. 97.
:
Skammstafanir og tilvitnanir
- f.kvenkyn (e. feminine)
- Ulf.Ulfilas.
- COMPDSsamsett orð (e. compounds)
- Grág.Grágás. (B. I.)
- Rd.Reykdæla saga. (D. II.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Fbr.Fóstbræðra saga. (D. II.)