syn
nafnorðkvenkyn
, synjar, [synja; syn is the root from which syn-ð is a derivative]:—a denial, protest; used in law phrases, koma, setja, hafa syn fyrir, to protest or repel a charge on oath, by ordeal, or the like; ef þeir hafa syn fyrir, þá skulu þeir synja með einseiði, 150; hann setti þar syn fyrir, ok bauð skírslur, ix. 5; bændr kómu þar sumir syn fyrir sik, i. 89; hón er sett til varnar á þingum … því er þat orðtak, at ‘syn sé fyrir sett’ þá er hann neitar, 21; the word is in the compd nauð-syn (), necessity, otherwise obsolete.
II. the name of a goddess, 21; arin-syn, the goddess of the hearth, ; mens Synjar (), the goddess of the necklace, a woman, ; according to 21, Syn was the goddess of lawsuits: synjar-spann, i. 258, is an error = smjör-spann.
Skammstafanir og tilvitnanir
- f.kvenkyn (e. feminine)
- gen.eignarfall (e. genitive)
- freq.frequent, frequently.
- q. v.quod vide.
- i. e.id est.
- prob.probably.
- K. Á.Kristinn-réttr Árna biskups. (B. III.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Hkr.Heimskringla. (E. I.)
- EddaEdda. (C. I.)
- Þd.Þórs-drápa. (A. I.)
- Lex. Poët.Lexicon Poëticum by Sveinbjörn Egilsson, 1860.
- N. G. L.Norges Gamle Love. (B. II.)