svíkja
óflokkað
and svíkva, svík; sveik, sveikt (sveiktú), sveik, sviku; svík, svíktú; svikinn (svikvit = svikit, 64): a sýkva (y = vi), 42, 59, 53; sykr rhymed with lykr, 18; a weak form svíkvir, 33; [ swicjan; svige]:—to betray; vil ek þik í engu svíkja, 49; mundo eigi mik of sýkva, 623. 53; sýkva andir ústyrkra manna, 42; þessir hlutir svikva þá er elska, 28; viltú svíkja mik, i. 159; þetta mun mér kallat íllt verk at svíkja fóstrson minn, 85; svík mik þá eigi—Eigi mun ek svíkja þik … ílla sveiktú mik nú, Ísl. ii. 269; engi fémúta sveik hans auga, ; af sviptr ok svikinn þinni ásjónu, ; svikit hefir þú oss nú … Er svá? þykkisk þú svikinn? … Svikinn þykkjumk ek, ok hefir þú svikit mik… þat þykki mér vel at ek svíkja () þann er engum trúir, 36; þeir er land ok þegna sviku undan Ólafi konungi með fégjöfum, iii. 41, vi. 12; hinn er Svein konung sveik ór landi, (in a verse):—s. e-n e-u, to cheat one of; fé opt svikinn, 52; hann (Loki) sveik Ásu () leikum (), ; Suttung svikinn hann lét sumbli frá, 110.
II. svíkjask; svíkjast að e-m, to steal upon one.
2. svíkjask um, to fail, break an engagement or promise, from laziness or not fulfilling an obligation; hann lofaði að koma, en sveikst um það.
Skammstafanir og tilvitnanir
- pret.þátíð (e. preterite)
- pl.fleirtala (e. plural)
- imperat.boðháttur (e. imperative)
- part.lýsingarháttur (e. participle)
- pres.nútíð (e. present)
- A. S.Anglo-Saxon.
- Dan.Danish.
- subj.viðtengingarháttur (e. subjunctive)
- acc.þolfall (e. accusative)
- dat.þágufall (e. dative)
- reflex.reflexive.
- Hom.Homiliu-bók. (F. II.)
- Blas.Blasius saga. (F. III.)
- Clem.Clements saga. (F. III.)
- Mkv.Málshátta-kvæði. (A. III.)
- Nj.Njála. (D. II.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Mar.Maríu saga. (F. III.)
- Stj.Stjórn. (F. I.)
- Band.Banda-manna saga. (D. II.)
- Ó. T.Ólafs saga Tryggvasonar. (E. I.)
- Am.Atla-mál. (A. II.)
- Haustl.Haustlöng. (A. I.)
- Hm.Hává-mál. (A. I.)