svívirðaóflokkaðsví-virða1. ð (mod. t), [sví and virða], to dishonour, disgrace, put to shame, Fs. 60, Fms. xi. 55; svívirðr, Ld. 40.2. u, f. a disgrace, Nj. 15, 139, Fms. xi. 65, 86, Stj. 21.