synja
sagnorð
að, [this is the root verb for syn and synð], to deny; sannaði þat annarr en annarr synjaði, iv. 294; þá muntú s. þess með skynsemd, 80, passim.
2. as a law phrase, see syn, the charge to be repelled in , s. e-s; syni hann vilja síns með séttar-eiði, at hann vildi þat verk eigi gört hafa, 162; nú verð ek sjálf fyrir mik synja lýta, to prove my innocence by ordeal, 3. 8; vil ek þessa máls s. fyrir mik ok fyrir oss alla skipvera, vil ek þar bjóða fyrir eiða svá sem lög yður standa til, 140.3. to deny, refuse; ef hann vill synja mér ríkis, i. 83; s. mér mægðar, Ísl. ii. 215, s. kaups, 7; honum skal beiða fars at skipi … ef honum er synjað þar, i. 90; þriggja marka útlegð varðar þeim er synjar, 80; þótt þeir syni, 90.II. to refuse an offer, of a lady; er þú synjask hverjum konungi, i. 365; þeirrar konu bað Catilina, en hón synjaðisk, 332.
Skammstafanir og tilvitnanir
- esp.especially.
- gen.eignarfall (e. genitive)
- reflex.reflexive.
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Nj.Njála. (D. II.)
- Gþl.Gulaþings-lög. (B. II.)
- Gkv.Guðrúnar-kviða. (A. II.)
- Ó. H.Ólafs saga Helga. (E. I.)
- Vápn.Vápnfirðinga saga. (D. II.)
- Grág.Grágás. (B. I.)
- Fas.Fornaldar sögur. (C. II.)
- Róm.Rómverja saga. (E. II.)