syrgja
sagnorð
ð, [sorg; saurgan = μεριμναν, λυπεισθαι; sorgjan; sorrow; sorge; sörge]:—to sorrow, mourn; hann bað menn eigi syrgja né láta öðrum herfiligum látum, 197; snökta eðr s., viii. 234; þeir syrgðu ok hrygðusk, 191.
2. to bewail, with ; syrgði hann hana dauða, x. 379; þessa hluti syrgðu þeir, 189; ek syrgi eina jungfrú ok fæ hana eigi, iii. 643; s. af e-u, to mourn over, 91: s. sik, to bewail oneself, wail, 233, passim in old and usage.
Skammstafanir og tilvitnanir
- Ulf.Ulfilas.
- A. S.Anglo-Saxon.
- Engl.English.
- Germ.German.
- Dan.Danish.
- acc.þolfall (e. accusative)
- mod.modern.
- Nj.Njála. (D. II.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Barl.Barlaams saga. (F. III.)
- Fas.Fornaldar sögur. (C. II.)
- Róm.Rómverja saga. (E. II.)