tíða
sagnorð
d, to long for, wish; mik fara tíðir, I long to go, 1; á fjalli eða firði ef þik fara tíðir, 117; ek get hins, at ykkr vega tíði (), 24.
2. , svá at hægra verði at ríta ok lesa, sem nú tíðisk ok á þessu landi, (Thorodd) 161; hví hafa munkar lága skúa ok rauðar hosur?—Ymist tíðisk nú, viii. 358.
Skammstafanir og tilvitnanir
- impers.ópersónulegt (e. impersonal)
- subj.viðtengingarháttur (e. subjunctive)
- reflex.reflexive.
- Vþm.Vafþrúðnis-mál. (A. I.)
- Hm.Hává-mál. (A. I.)
- Skm.Skírnis-mál. (A. I.)
- SkáldaSkálda. (H. I.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)