Yrða

urð

nafnorðkvenkyn
[the origin of this word is uncertain; the ð is radical, for were it inflexive, an ‘umlaut’ would have taken place in the vowel (it would then be yrð, not urð), see Gramm. xxxii, col. 2, l. 10 ]:—a heap of stones, on the sea-beach, or from an earth-slip; sævar-urð, piles of broken stones on the sea-shore, 114; at veiða otr er lá í urðinni undir höfðanum … þeir segja at hann væri þar á urðinni, 276; grjót ok urðir, 5; urð sú lá í dalnum er Sefsurð heitir, ok er þar hvárki fært mönnum né hrossum … urðar-brot, breaking through an urð, 186; fætr Loka taka niðr grjótið, urðir ok viðu, 45; látum liggja Ljotúlf goða, í urð ok í urð, (in a verse); draga urð at e-m, to pile stones on, vii. (in a verse).
:
Skammstafanir og tilvitnanir
  • f.kvenkyn (e. feminine)
  • sqq.following.
  • COMPDSsamsett orð (e. compounds)
  • Orkn.Orkneyinga saga. (E. II.)
  • EddaEdda. (C. I.)
  • Ó. H.Ólafs saga Helga. (E. I.)
  • Sd.Svarfdæla saga. (D. II.)
  • Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)