urga
nafnorðkvenkyn
1. u, [ Norse urve], a strap, rope’s end; ef urgur eru í fjósum, 320; þegar drengrinn vildi festa á sig mannbroddana, sagði hann, ‘nú er týnd urgan mín,’ … eg spurði hann hvort þessar ólar bæði útan og innan fótar héti urgur, hann kvað já við því, Pál Vidalín in Skýr. 591.2. að, to gnash; urga tönnum, to gnash with the teeth, i. 425; urga saman kömbum (of carding combs).
Skammstafanir og tilvitnanir
- f.kvenkyn (e. feminine)
- provinc.provincial.
- Jb.Jóns-bók. (B. III.)
- Fas.Fornaldar sögur. (C. II.)