vað
nafnorðhvorugkyn
, vóð; [ wæd; Swed.-Dan. vad, vade-sted; vadum; vað is derived from the verb vaða, and is not borrowed from the Latin noun]:—a wading-place, ford, across a river or creek; á árbakkanum við vaðit, xi. 255; þar vissi hann vað eitt ok reið þar til, 354; rekr hann ofan á vaðit, ok heitir þar síðan Þorgeirs-vað, 108; öll vöð á ánni, 394, 140; háska-vað, 66; þar var þá vað á ánni, en nú er ekki. 352; halda vörð á vöðum öllum, 30: phrases, hafa vaðit fyrir neðan sig, to act warily; fara á hunda-vaði yfir e-t, ‘to pass by a dog’s ford over a thing,’ to slur it over, do it hurriedly and badly,
II. the word is very in , also in local names, ‘-ford,’ -furth, being an unknown form; Vimrar-vað, ; Holta-vað, ; Nauta-vað, Eyja-vað, Ísl. ii. 179.
Skammstafanir og tilvitnanir
- n.hvorugkyn (e. neuter)
- pl.fleirtala (e. plural)
- A. S.Anglo-Saxon.
- cp.compare.
- Lat.Latin.
- i. e.id est.
- freq.frequent, frequently.
- Icel.Iceland, Icelander, Icelanders, Icelandic.
- Germ.German.
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Nj.Njála. (D. II.)
- Stj.Stjórn. (F. I.)
- Grett.Grettis saga. (D. II.)
- Art.Artus-kappa sögur. (G. II.)
- Glúm.Víga-Glúms saga. (D. II.)
- Dropl.Droplaugar-sona saga. (D. II.)
- EddaEdda. (C. I.)