vakna
sagnorð
að, to awake, to pass from sleep to waking ( to sofna); hugðisk hann sofna, en hann hugði þá alla menn aðra vakna, 7; vaknaði hann, ix. 24, 208; vakna við e-t, to be awaked by a thing, xi. 117; vöknuðu þeir við. 80; menn vöknuðu við, er hann gékk út, 28; nú skulu vér vakna snemma í morgin, ii. 542.
2. , vakna við e-t, to wake as to a thing, to recognise, recollect; þá, vaknaði konungr við ætt þeirra, v. 348; vaknar konungr þegar við Ólaf fyrir sakir fræmla hans, 72; ef maðr görir sér mark ok vaknar eigi við á várþingi, ii. 304; féll þá lið mart áðr þeir bændr vöknuðu við, v. 77.
Skammstafanir og tilvitnanir
- i. e.id est.
- opp.opposed.
- metaph.metaphorical, metaphorically.
- Íb.Íslendinga-bók. (D. I.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Ó. H.Ólafs saga Helga. (E. I.)
- Eg.Egils saga. (D. II.)
- Nj.Njála. (D. II.)
- Fas.Fornaldar sögur. (C. II.)
- Ld.Laxdæla saga. (D. II.)
- Grág.Grágás. (B. I.)