Yrða

fjara

nafnorðkvenkyn
1
sá hluti strandar sem sjávarföll leika um, sjávarmál
2
það að lágsjávað er, þegar sjór stendur lágt við land, útfall
flóð og fjara
<ganga fyrir nesið> á fjöru
→ sjá: flóð nohk
ég skal finna <hann> í fjöru
ég skal láta hann heyra það, hefna mín á honum
fara á fjörurnar við <hana>
reyna við hana
hafa marga fjöruna sopið
hafa reynt ýmislegt, hafa lent í ýmsum raunum
<ritgerðina> rekur á fjörur mínar
ritgerðin barst mér í hendur
Orðasvið og samstæður
haglendi / beitiland
Samstæður
Fallbeygingar
Eintala
Eintala m. greini
Nf.
fjara
fjaran
Þf.
fjöru
fjöruna
Þgf.
fjöru
fjörunni
Ef.
fjöru
fjörunnar