halla · Yrða: íslensk orðabók

þágufall

láta (e-ð) hallast, vera skakkt

hún hallaði glasinu svo að vatnið rann úr því

hann hallaði stiganum upp að veggnum

halla hurðinni

loka hurðinni (til hálfs)

hann kom inn á skrifstofuna og hallaði hurðinni

halla undir flatt

beygja höfuðið niður að öxlinni

halla sér

leggjast niður, leggja sig

hann hallar sér oft í sófann eftir matinn

vera skakkur, ekki láréttur

landið hallar niður að vatninu

þágufall

degi hallar

langt er liðið á daginn

sumri var tekið að halla þegar hann kom heim

það hallar undan fæti

staðan eða ástandið versnar

í fyrra fór að halla undan fæti hjá bankanum

halla réttu máli

segja ósatt

halla + að

halla sér að <honum>

leggja líkamann að honum; leita til hans um hjálp eða fyrirgreiðslu

halla + á

halla á <hana>

vera ósanngjarn (í viðskiptum við hana)

það hallar á <hana>

henni fer að ganga verr

eftir hálftíma leik fór að halla á lið heimamanna

→ sjá: hallast sagnorð, hallandi lýsingarorð