Yrða

harka

nafnorðkvenkyn
1
það að vera harður, harðneskja
<berjast> af hörku
það hleypur harka í <deiluna>
deilan verður harðari
hleypa í sig hörku
brynja sig gegn allri viðkæmni
2
jarðfræði
viðnám steinda gegn rispun samkvæmt tíu stiga Mohs-kvarða
demantur hefur hörkuna 10
Orðasvið og samstæður
harðneskja
dugur
harðfylgi
frostharka
Samstæður
Fallbeygingar
Eintala
Eintala m. greini
Nf.
harka
harkan
Þf.
hörku
hörkuna
Þgf.
hörku
hörkunni
Ef.
hörku
hörkunnar