kalla (sagnorð) · Yrða: íslensk orðabók

hrópa orð sín

hún kallaði til mín að koma í símann

hann kallaði í hana úr næsta herbergi

þau kölluðu á krakkana að flýta sér

nefna (e-n/e-ð e-ð)

hún kallar stjúpa sinn pabba

hann kallar bangsann sinn Felix

biðja (e-n) að koma

forstjórinn kallaði hann á sinn fund

kalla + á

<þetta> kallar á <svar>

þetta útheimtir svar

kalla + eftir

kalla eftir <breytingum>

biðja um breytingar, krefjast breytinga

menn kölluðu eftir aðgerðum lögreglu

kalla + fram

kalla <þetta> fram

draga þetta fram

matreiðslumeistarinn kann að kalla fram það besta úr hráefninu

kalla <hana> fram

klappa fram sviðslistamann eftir flutning

söngvarinn var kallaður fram þrisvar

kalla + fram í

kalla fram í

hrópa fram í, trufla tal með köllum

áheyrendur kölluðu fram í þegar ráðherrann talaði

kalla + saman

kalla saman <öryggisráðið>

boða fund með aðilum öryggisráðsins

kennarar skólans voru kallaðir saman

kalla + til

kalla <lögregluna> til

biðja lögregluna að koma

eldur kviknaði og slökkviliðið var kallað til

kalla + upp

kalla upp <nafnið>

hrópa nafnið (t.d. á biðstofu læknis)

hann beið eftir að númerið hans væri kallað upp

kalla + út

kalla út <hjálparsveit>

biðja um aðstoð hjálparsveitar, biðja hana að fara á vettvang

kalla + yfir

kalla yfir <sig> <ógæfu>

hann kallaði bölvun yfir ættina með háttalagi sínu

→ sjá: kallast sagnorð, kallaður lýsingarorð

Orðasvið, samstæður og orðasambönd

kall

hróp
, heróp
, gala
, gal
, köll
, hó

Samstæður

Orðasambönd

dauðinn kallar að
hrífan kallar ofan regn
kalla á Eyjólf
kalla á hjálp
kalla eftir athygli
kalla ekki allt ömmu sína