lögbókandi
nafnorðkarlkynlög-bókandi
lögfræði
sérstakur opinber embættismaður (nú sýslumaður) sem staðfestir réttmæti og undirritun lögformlegs skjals (jafngildur tveimur vottum) eða að athöfn (t.d. dráttur í happdrætti) hafi farið rétt fram
notarius publicus
Fallbeygingar
Eintala
Eintala m. greini
Nf.
lögbókandi
lögbókandinn
Þf.
lögbókanda
lögbókandann
Þgf.
lögbókanda
lögbókandanum
Ef.
lögbókanda
lögbókandans
Fleirtala
Fleirtala m. greini
Nf.
lögbókendur
lögbókendurnir
Þf.
lögbókendur
lögbókendurna
Þgf.
lögbókendum
lögbókendunum
Ef.
lögbókenda
lögbókendanna