Yrða

mæla2

sagnorð
1
þolfall
tala einhver orð, segja (e-ð)
góðan dag, mælti hún
hann mælti til hennar nokkur orð
að svo mæltu
eftir að hafa sagt það
hún gekk burt að svo mæltu
mæla af munni fram
tala óundirbúið, blaðalaust
mega vart mæla
geta varla talað (t.d. fyrir geðshræringu)
mæla ekki orð frá munni/vörum
segja ekkert
mæla sér mót
ákveða stefnumót
við mæltum okkur mót við gosbrunninn
mæla svo fyrir (um)
fyrirskipa þannig
hann mælti svo fyrir að lík hans yrði brennt
þú hefur lög að mæla
þú talar viturlega, þú hefur rétt fyrir þér
2
það mælir <margt> á móti <þessu>
það eru mörg rök gegn þessu
það mælir ýmislegt á móti því að nota svefnlyf
það mælir <ekkert> gegn <þessu>
það eru engin rök gegn þessu
3
mæla með <þessu>
veita þessu meðmæli sín
ég get sannarlega mælt með þessum veitingastað
hún mælir með að við lesum reglugerðina
það var eins og við manninn mælt
það gerðist samstundis (að ...)
það var eins og við manninn mælt að salurinn fylltist af fólki
→ sjá: mælast1 sagnorð
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
mæli
mælti
önnur persóna
mælir
mæltir
þriðja persóna
mælir
mælti
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
mæli
mælti
önnur persóna
mælir
mæltir
þriðja persóna
mæli
mælti
nafnháttur
mæla
sagnbót
mælt
lýsingarháttur nútíðar
mælandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
boðháttur
mæl
mæltu
mælið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
mælirðu
mæltirðu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
mælirðu
mæltirðu
Ópersónuleg notkun
Frumlag í þágufalli
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
mælist
mæltist
önnur persóna
mælist
mæltist
þriðja persóna
mælist
mæltist
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
mælist
mæltist
önnur persóna
mælist
mæltist
þriðja persóna
mælist
mæltist
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
nefnifall
mæltur
mælt
mælt
þolfall
mæltan
mælta
mælt
þágufall
mæltum
mæltri
mæltu
eignarfall
mælts
mæltrar
mælts