réttlæting
nafnorðkvenkynrétt-læting
það að verja (fyrir sjálfum sér) hugsanir, verknað eða aðgerðaleysi
réttlæting á <gerðum hans>
Fallbeygingar
Eintala
Eintala m. greini
Nf.
réttlæting
réttlætingin
Þf.
réttlætingu
réttlætinguna
Þgf.
réttlætingu
réttlætingunni
Ef.
réttlætingar
réttlætingarinnar