ryðja · Yrða: íslensk orðabók

þolfall

færa hluti burt (úr e-u), rýma (e-ð)

þeir ruddu salinn til að krakkarnir kæmust allir inn

það varð að ryðja siglingarleið gegnum ísinn

þágufallryðja <grjótinu> burt

við ruddum burt öllu drasli úr stofunni

hún hefur rutt öllum hindrunum úr vegi til að verða prófessor

þágufall/þolfallryðja sér braut/leið

hreinsa frá t.d. tré til að komast leiðar sinnar

við ruddum okkur braut gegnum skóginn

þágufallryðja (út) úr sér / upp úr sér <þessum orðum>

segja þessi orð hratt og ákaft

hann ruddi úr sér fjórum vísum í afmælinu

þágufall

ryðja sér til rúms

öðlast útbreiðslu, verða algengur

svona skór hafa verið að ryðja sér til rúms að undanförnu

→ sjá: ryðjast sagnorð, ruddur lýsingarorð