Yrða

ryðja

sagnorð
1
þolfall
færa hluti burt (úr e-u), rýma (e-ð)
þeir ruddu salinn til að krakkarnir kæmust allir inn
það varð að ryðja siglingarleið gegnum ísinn
þágufallryðja <grjótinu> burt
við ruddum burt öllu drasli úr stofunni
hún hefur rutt öllum hindrunum úr vegi til að verða prófessor
þágufall/þolfallryðja sér braut/leið
hreinsa frá t.d. tré til að komast leiðar sinnar
við ruddum okkur braut gegnum skóginn
2
þágufallryðja (út) úr sér / upp úr sér <þessum orðum>
segja þessi orð hratt og ákaft
hann ruddi úr sér fjórum vísum í afmælinu
3
þágufall
ryðja sér til rúms
öðlast útbreiðslu, verða algengur
svona skór hafa verið að ryðja sér til rúms að undanförnu
→ sjá: ryðjast so, ruddur lo
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
ryð
ruddi
2.p.
ryður
ruddir
3.p.
ryður
ruddi
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
ryðji
ryddi
2.p.
ryðjir
ryddir
3.p.
ryðji
ryddi
Nh.
ryðja
Sagnb.
rutt
Lh. nt.
ryðjandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
Bh.
ryð
ryddu
ryðjið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
2.p.
ryðurðu
ruddirðu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
2.p.
ryðjirðu
ryddirðu
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
Nf.
ruddur
rudd
rutt
Þf.
ruddan
rudda
rutt
Þgf.
ruddum
ruddri
ruddu
Ef.
rudds
ruddrar
rudds