Yrða

særður

lýsingarorðlhþt
1
sem hefur særst, sem er með áverka eftir vopn
særðu hermennirnir voru bornir burt
2
sem er miður sín af því e-r sagði eða gerði eitthvað
hún leit á hann með særðu augnaráði
→ sjá: særa1 so, særast so
Orðasvið og samstæður
meiðsli
sár
sárindi / beiskja
Samstæður
Frumstig
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
Nf.
særður
særð
sært
Þf.
særðan
særða
sært
Þgf.
særðum
særðri
særðu
Ef.
særðs
særðrar
særðs
Miðstig
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
Nf.
særðari
særðari
særðara
Þf.
særðari
særðari
særðara
Þgf.
særðari
særðari
særðara
Ef.
særðari
særðari
særðara
Efsta stig
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
Nf.
særðastur
særðust
særðast
Þf.
særðastan
særðasta
særðast
Þgf.
særðustum
særðastri
særðustu
Ef.
særðasts
særðastrar
særðasts