Yrða

særður

lýsingarorð lýsingarháttur þátíðar
1
sem hefur særst, sem er með áverka eftir vopn
særðu hermennirnir voru bornir burt
2
sem er miður sín af því e-r sagði eða gerði eitthvað
hún leit á hann með særðu augnaráði
→ sjá: særa1 sagnorð, særast sagnorð
Orðasvið og samstæður
meiðsli
sár
sárindi / beiskja
Samstæður
Frumstig
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
nefnifall
særður
særð
sært
þolfall
særðan
særða
sært
þágufall
særðum
særðri
særðu
eignarfall
særðs
særðrar
særðs
Miðstig
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
nefnifall
særðari
særðari
særðara
þolfall
særðari
særðari
særðara
þágufall
særðari
særðari
særðara
eignarfall
særðari
særðari
særðara
Efsta stig
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
nefnifall
særðastur
særðust
særðast
þolfall
særðastan
særðasta
særðast
þágufall
særðustum
særðastri
særðustu
eignarfall
særðasts
særðastrar
særðasts