sleppa2
sagnorðþágufall
1
láta (e-ð) laust
ég sleppti dagblaðinu svo það féll á gólfið
fanganum hefur verið sleppt
þau slepptu hundinum lausum
sleppa takinu/tökunum
losa takið
hann sleppti takinu á stýrinu
hún getur ekki sleppt tökunum á börnunum þótt þau séu farin að heiman
hafa varla sleppt orðinu
vera að enda við að segja e-ð
hún hafði varla sleppt orðinu þegar þjónninn kom að borðinu
2
gera ekki (e-ð), taka (e-ð) ekki með, skilja (e-ð) eftir
hún ætlar að sleppa skólanum í dag
það er í lagi að sleppa þessari bíómynd
ég sleppti því að nota bláa garnið
sleppa <þessu> úr
hlaupa yfir þetta
hann sleppir stundum úr máltíð
3
sleppa sér
missa stjórn á sér, reiðast
4
þágufall
ná ekki lengra, hætta
þegar borginni sleppir taka við akrar
þokunni sleppti og það fór að rigna
→ sjá: sleppa1 so