Yrða

spýta1

sagnorð þágufall
hrækja, skyrpa
hún spýtti bitanum út úr sér
hann spýtir í fyrirlitningu
spýta í lófana
taka sér tak, gera átak til framkvæmdar
→ sjá: spýtast sagnorð
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
spýti
spýtti
önnur persóna
spýtir
spýttir
þriðja persóna
spýtir
spýtti
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
spýti
spýtti
önnur persóna
spýtir
spýttir
þriðja persóna
spýti
spýtti
nafnháttur
spýta
sagnbót
spýtt
lýsingarháttur nútíðar
spýtandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
boðháttur
spýt
spýttu
spýtið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
spýtirðu
spýttirðu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
spýtirðu
spýttirðu
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
nefnifall
spýttur
spýtt
spýtt
þolfall
spýttan
spýtta
spýtt
þágufall
spýttum
spýttri
spýttu
eignarfall
spýtts
spýttrar
spýtts