Yrða

stúka

sagnorð þolfall
skipta (rými) í parta eða hólf, hólfa (e-ð) (með léttum skilrúmum)
stúka <herbergi> af
geymslukompa er stúkuð af í kjallaranum
stúka <salinn> niður / (í) sundur
húsið var einn stór geimur sem var stúkaður sundur
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
stúka
stúkaði
önnur persóna
stúkar
stúkaðir
þriðja persóna
stúkar
stúkaði
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
stúki
stúkaði
önnur persóna
stúkir
stúkaðir
þriðja persóna
stúki
stúkaði
nafnháttur
stúka
sagnbót
stúkað
lýsingarháttur nútíðar
stúkandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
boðháttur
stúka
stúkaðu
stúkið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
stúkarðu
stúkaðirðu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
stúkirðu
stúkaðirðu
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
nefnifall
stúkaður
stúkuð
stúkað
þolfall
stúkaðan
stúkaða
stúkað
þágufall
stúkuðum
stúkaðri
stúkuðu
eignarfall
stúkaðs
stúkaðrar
stúkaðs