vorkunn
nafnorðkvenkyn
það að vorkenna e-m, meðaumkun
virða <honum> þetta til vorkunnar
meta e-ð svo að það sé viðkomandi til afsökunar eða nokkurrar réttlætingar
framkoma hans er furðuleg en það má virða honum til vorkunnar að hann baðst afsökunar
<honum> er vorkunn
<honum> ber að fá meðaumkun
honum er vorkunn, það er ótrúlegt hvað hann hefur mátt þola
Fallbeygingar
Eintala
Eintala m. greini
Nf.
vorkunn
vorkunnin
Þf.
vorkunn
vorkunnina
Þgf.
vorkunn
vorkunninni
Ef.
vorkunnar
vorkunnarinnar