vorkunn
nafnorð kvenkyn
það að vorkenna e-m, meðaumkun
virða <honum> þetta til vorkunnar
meta e-ð svo að það sé viðkomandi til afsökunar eða nokkurrar réttlætingar
framkoma hans er furðuleg en það má virða honum til vorkunnar að hann baðst afsökunar
<honum> er vorkunn
<honum> ber að fá meðaumkun
honum er vorkunn, það er ótrúlegt hvað hann hefur mátt þola
Fallbeygingar
Eintala
eintala með greini
nefnifall
vorkunn
vorkunnin
þolfall
vorkunn
vorkunnina
þágufall
vorkunn
vorkunninni
eignarfall
vorkunnar
vorkunnarinnar