Yrða

vottur

nafnorðkarlkyn
1
vitni, áhorfandi eða áheyrandi einhvers
vera vottur að <atburðinum>
<skrifa undir skjalið> í votta viðurvist
2
oftast með neitun
ögn
hún þolir ekki vott af áfengi
<ritgerðin> ber vott um <trausta þekkingu á efninu>
... er vitnisburður um ...
Orðasvið og samstæður
vitnisburður
Samstæður
  • viðurvistarmaður
  • , virðingarmaður
Fallbeygingar
Eintala
Eintala m. greini
Nf.
vottur
votturinn
Þf.
vott
vottinn
Þgf.
votti
vottinum
Ef.
vottsvottar
vottsinsvottarins