Yrða

beyging

nafnorðkvenkynbeyg-ing
1
málfræði
breyting orða eftir falli, tölu, persónu o.s.frv.
sterk beyging
veik beyging
2
það að beygja sig/e-ð
þjónninn snýst í kringum hann með bugti og beygingum
Orðasvið og samstæður
beyging
  • hornbeygður
  • , hringbeygður
  • , innbeygður
  • , kengbeygður
  • , krókbeygður
orðbeyging
Samstæður
Fallbeygingar
Eintala
Eintala m. greini
Nf.
beyging
beygingin
Þf.
beygingu
beyginguna
Þgf.
beygingu
beygingunni
Ef.
beygingar
beygingarinnar