bregða · Yrða: íslensk orðabók

þágufall

gera snögga hreyfingu

skylmingamennirnir brugðu sverðum sínum

þágufall

bregða sér <burt>

fara, skreppa burt

þau brugðu sér til Stokkhólms um helgina

hann brá sér í bíó

þágufall

fara í (búning, gervi, hlutverk)

hann bregður sér stundum í gervi jólasveinsins

hún brá sér í hlutverk heimsku ljóskunnar

þágufall

verða hverft við, verða bilt við, kippast til

mér brá þegar ég sá reikninginn

láttu þér ekki bregða þótt hann hafi fitnað

<mér> bregður í brún

þágufall

gera (e-m) bilt við, hverft við

hættu að bregða henni sífellt

bregða fæti fyrir <hana>

rétta út fótinn svo að hún detti

trufla áform hennar, baka henni vandræði

þágufall

breyta (e-u)

bregða litum

skipta litum, verða fölur eða rjóður

bregða (ekki) vana sínum

breyta (ekki) vana sínum

hann brá ekki vana sínum og heimsótti okkur um jólin

það bregður til <sunnanáttar>

það skiptir yfir í sunnanátt

bregða + á

bregða á leik

leika sér, hlaupa um og ærslast

vera með gamansemi

bregða á það ráð að <fara með bæn>

grípa til þess ráðs

bregða + fyrir

þágufall<þessu> bregður fyrir

þetta birtist, er séð í stutta stund

iðulega brá fyrir eldingum

skólastjóranum bregður oft fyrir á göngunum

bregða fyrir sig <frönsku>

grípa til frönsku

leikarinn getur brugðið fyrir sig mörgum ólíkum röddum

þágufall

bregða + upp

sýna (í bókarsíðu, á vegg)

forstjórinn brá upp línuriti af hagnaði ársins

bókarhöfundur bregður upp hrífandi mynd af söngvaranum

bregða + út af

það má ekkert út af bregða

ekkert má fara úrskeiðis, ekkert má út af bera

bregða + við

bregða við

sýna viðbrögð

við brugðum skjótt við og hjálpuðum nágrönnunum

<þá> bregður svo við

þá gerist það óvænta

þá brá svo við að tröllið varð að steini

eftir þetta brá svo við að honum batnaði

bregða + yfir

bregða yfir sig <sjali>

setja sjal á herðarnar (á ferð, í flýti)

það getur brugðið til beggja vona

það getur farið á hvorn veginn sem er

→ sjá: bregðast sagnorð, brugðið lýsingarorð, brugðinn lýsingarorð