brottför
nafnorðkvenkynbrott-för
1
það að fara burt, yfirgefa e-n stað
hann harmaði brottför hennar
2
upphaf ferðar
það eru tíu mínútur til brottfarar
brottför er klukkan átta
Fallbeygingar
Eintala
Eintala m. greini
Nf.
brottför
brottförin
Þf.
brottför
brottförina
Þgf.
brottför
brottförinni
Ef.
brottfarar
brottfararinnar
Fleirtala
Fleirtala m. greini
Nf.
brottfarir
brottfarirnar
Þf.
brottfarir
brottfarirnar
Þgf.
brottförum
brottförunum
Ef.
brottfara
brottfaranna