Yrða

burtreið

nafnorðkvenkynburt-reið
1
það að ríða burt
hann steig á hest sinn og bjóst til burtreiðar
2
einkum í fleirtölu
viðureign riddara á hestbaki þar sem þeir halda á burtstöng
Fallbeygingar
Eintala
Eintala m. greini
Nf.
burtreið
burtreiðin
Þf.
burtreið
burtreiðina
Þgf.
burtreið
burtreiðinni
Ef.
burtreiðar
burtreiðarinnar